khabarblog

جواب اينجاست كه همهي اجسام دوست دارند با از دست دادن كمترين انرژي، به بيشترين ثبات برسند؛ و بهترين شكل هندسي ممكن جهت پيروي از اين قانون فيزيك، دايره است.
تا به حال به اين فكر كردهايد كه چرا اكثر ميوهها گرد يا بيضي شكل هستند؟ (سيب، ليمو، پرتقال، هندوانه، خربزه …) به عبارت ديگر، چرا اكثر ميوهها دوست دارند گرد شوند؟!
تمام طبيعت بر اساس قوانين رياضي و فيزيك نوشته شده است، و اين جريان از آنجا سر در ميآورد كه تمام كائنات به گونهاي تمايل دارند هميشه در كمترين سطح انرژي ممكن قرار داشته باشند.

ميوه ها و رسيدن به كمترين انرژي بين سطحياز طرف ديگر، بين هر دو جسم كه در كنار يكديگر قرار دارند، نيروي بين سطحي وجود دارد. ميوهها هم كه از زمان تولد در تماس با هوا هستند و بين ميوه و هوا، سطح مشتركي وجود دارد، و مي دانيم كه سطح دايره يا بيضي، داراي كمترين سطح نسبت به ديگر اشكال است؛ و هرچه اين سطح كمتر باشد، طبيعتا انرژي سطح مشترك نيز كمتر است. يعني ميوهها گرد يا بيضي شكل ميشوند تا به كمترين انرژي بين سطحي دست يابند.
اما سيارات و كرات ديگر چرا گرد هستند؟
در مورد سيارات و كرات ديگر آسماني مانند زمين، مشتري، زهره و … اين مطلب چگونه است؟ آنجا كه ديگر هوايي وجود ندارد؟ آنجا كه اجسام در تماس با چيزي نيستند؟

اجسام و از دست دادن انرژي و رسيدن به ثبات

جواب اينجاست كه همهي اجسام دوست دارند با از دست دادن كمترين انرژي، به بيشترين ثبات برسند؛ و بهترين شكل هندسي ممكن جهت پيروي از اين قانون فيزيك، دايره است. به همين دليل است كه وقتي تودهاي از گرد و غبار قرار است يك سياره را تشكيل بدهند، به شكل دايره در ميآيند.

هادي معيري نژاد : در سال ۱۳۱۰ خورشيدي پيش از آمدن ملك فيصل٬ پادشاه عربستان به تهران، خيابان الماسيه (باب همايون) و ميدان توپخانه و آغاز خيابان لالهزار براي نخستين بار آسفالت شد و يك سال پس از آن در سال ۱۳۱۱ خورشيدي، خيابان پهلوي نيز آسفالت شد.


چون در آن دوره منطقهٔ شميرانات بيشتر چهرهاي ييلاقي داشت اين گذرگاه نيز به گونهٔ جادهاي بود كه از ميان تپهها ميگذشت و چندان همساني با خيابانهايي چون سپه (امام خميني) و شاهرضا (انقلاب) كه در پيرامون آنها ساختمانهاي نوين ساخته شده بود، نداشت. اين جاده با رديفهاي چنار منظم در دو سوي آن شناخته ميشد.


خسرو معتضد در اين باره مي نويسد:"جاده مخصوص يا جاده پهلوي كه به قول دكتر مصدق دو قصر رضاشاه يكي كاخ مرمر در شهر و ديگري كاخ سعدآباد واقع در دربند را به هم متصل مي كرد تا سال 1320 اختصاصي بود مردم از جاده قديم شميران به تجريش مي رفتند. خاصان، درباريان، وزيران، سفرا و نظاميان كه دستور شرفيابي به آنان ابلاغ مي شد از جاده مخصوص كه سالها فقط شوسه بود و از سال 1316 به بعد آسفالت شد در اطراف اين جاده وسيع تا چشم كار مي كرد بيابان و باغ و مزرعه و جاليز و خانه هاي ويلايي دور از هم قرار داشت. در وسط راه، در سمت چپ جاده مخصوص، يك رستوران خارج شهري ساخته شده بود كه چون آبشاري خوش منظره داشت آن را رستوران آبشار مي خواندند و محل تردد و تفرج گروههاي خاصي از جامعه بود كه جاهلها و داش مشديها خوانده مي شدند و البته اين اتفاق پس از سالهاي بعد از شهريور 1320 بود.


جاده پهلوي از حدود پنجاه سال پيش به صورت تفرجگاه مردم تهران جلوه ها نمود در سالهاي 1326 - 1325 دولت قوام بنا را بر آن گذارده بود كه در ضلع راست اين خيابان بين سه راه عباس آباد تا ميدان ونك را به جنگل مصنوعي بزرگي كه هواي شهر را تلطيف نمايد تبديل كند. مرحوم مهندس كريم ساعي كه از استادان كشاورزي و متخصص جنگلكاري بود اجراي اين پروژه مهم را عهده دار شد اما در گير و دار چرخ و دنده بروكراسي ] ديوان سالاري [ فرساينده از يك سو و نبود بودجه از سوي ديگر اين طرح آنقدر به درازا كشيد كه موضوع منتفي شد و به دليل افزايش بهاي اراضي اين منطقه كه به جنگل ساعي شهرت يافته بود، به جاي حيوانات و وحوشي كه قرار بود از جنگلهاي مازندران و از دشت ارژن فارس و كوير لوت به اين جنگل منتقل شود، زمين خواران به جان اين اراضي افتادند و زمينهاي آن را به بهاي بسيار بالا خريد و فروش كردند و جنگلي نصيب مردم تهران نشد مگر پارك خوبي به نام ساعي كه امروز باقي و برقرار است.


جاده پهلوي كم كم به خيابان اميريه رسيد. بدين ترتيب بين ميدان تجريش و ميدان راه آهن خياباني طولاني شكل گرفت كه آباداني آن از سالهاي 1332 به بعد آغاز شد.